MAGOSTO

Do Courel saíndo, a seis días,
non menos por lixeiro que se ande,
e dende Riós as mesmas alegrías,
ao pé dunha sombra moi grande
do máis vello e máxico castiñeiro
achéganse trasgos do mundo enteiro.

A noite é de Defuntos
no Souto de Demos,
xúntanse meigas e trasgos,
fadas, enfeitizados e menciñeiros.

Ó achegarse fuxe o lusco,
a lúa empeza a triscar,
entón chega o fusco
con castañas para asar.
A xantar veñen a este Magosto
algún máis vivo que morto.
Algún máis morto que vivo
a este Magosto veñen chapar,
con dúas feiticeiras cociñando
para ó bandullo abarroutar.

Dun pipote o viño corre á rangalleira
cando un trasno lle quita a espicha.
Moitos croucos reparte a meigalla
nunha ben baleira cesta bimbieira

Nesta festa non hai fame,
nin sebo que roer,
nin unto para comer…
A castaña se debulla, o touciño non se lambe...
Garfos, culleres e coitelos non precisas,
manteis e sabanos valen cen misas.